Podsumowując wszystkie badane obszary, sytuacja stosunkowo najlepiej wygląda w takich branżach, jak branża medialno-reklamowa oraz branża doradcza. Prawdopodobnie jest to również powiązane z zespołowym charakterem pracy w tych branżach oraz często niewielką liczbą zatrudnionych pracowników, co ułatwia nieformalny przepływ informacji. W dodatku sukces w tych branżach zdecydowanie zależy od synergii ekspertyzy posiadanej przez poszczególnych pracowników.

Inne branże, w których przeciętne wyniki były korzystniejsze od średniej dla rynku, to handel i dystrybucja oraz branża budowlana.

Najgorzej sytuacja wygląda w farmacji i chemii oraz w przemyśle. Po części może to być wynikiem wielkości tych firm – są to firmy zatrudniające setki lub nawet tysiące pracowników. W przemyśle dodatkowo wpływać na to może produkcyjny profil firmy (aspekt „walki o rynek” z definicji jest tu mniej wzmocniony, niż np. w handlu i dystrybucji). Z kolei w przypadku branży farmaceutycznej część prorynkowych rozwiązań ma charakter ambiwalentny etycznie – na przykład kolejne ustawy ograniczają możliwość oddziaływania na opinię pacjentów i lekarzy, więc pracownicy firm farmaceutycznych czasem obawiają się, że stosowane przez nich rozwiązania mogłyby zostać „napiętnowane” przez szefów lub instytucje zewnętrzne.

W branży FMCG sytuacja jest bardzo niejednorodna. Z jednej strony, pracownicy w tych firmach są nastawieni na nieustanne monitorowanie działań konkurencji oraz „równanie” do najskuteczniejszych pracowników. Z drugiej – bardzo mocno zarysowuje się syndrom „dokręcania śruby” i wyznaczania bardzo ambitnych celów, przy jednoczesnym braku innowacyjnych pomysłów, które pomogłyby pracownikom w realizacji celów.